روزی که باران آمد

رویای شیرین ٤ ماهگیت در دستان مهربان پدر مامانی امروز بیش از اندازه حرفای ننه من غریبم زدم حالا از بازهای شیرین شما که خیلی وقته میخوام بنویسم رو میگم که به قول یزدیها دلت خش شه : شما با بابا وحید یه بازی میکردین به اسم غیب شدن و اینطوری بود که بابا یه وردی میخوند و ما وانمود میکردیم که شما رو نمیبینیم و فقط صداتو میشنویم و جالب اینه که باور میکردی شایدم اینطور وانمود میکردی تا اینکه بعد از یه مدتی ورد رو یاد گرفتی و روی من پیاده کردی که در کمال تعجب متوجه شدی غیب شدنی در کار نیست ولی نمیدونم چرا (شاید برای حفظ غرور کوکانه ت ) وانمود کردی که منو نمیبینی .  قایم باشک یا به قول بچگی های خودمون قایم موشک ...

این روزها تازه می فهمم که بزرگ کردن یک کودک سه ساله به مراتب سخت تر از یک بچه دو ساله است سه سالگی به نوعی شبیه بلوغ , گذر از خردسالی و تقلید و رسیدن به نوعی استقلال مختص این سن . این روزها به راحتی با حرفهای من مخالفت میکنی به راحتی در مقابل نه گفتن ما می ایستی و راضی کردنت سخت شده نمیدونم شاید من میخوام راحت از کنار همه چیز رد بشم ولی تربیت کردنت خیلی سخت تر از قبل شده یا من توانایی و طاقتم کم شده خلاصه اینکه دیروز تمام کتابها و جستجو های اینترنتی ام را جمع کردم که بفهمم چه باید کرد در مقابل لجبازی کودک سه ساله . دخترم روزی خودت بزرگ میشی و این مطالب رو می خونی و متوجه میشی تنبیه و توبیخ و ناراحتی کردن من...

مامانی اینجا نه سوئد نه انگلستان بلکه یزد (مجتمع باران) یزدی که ما تو این چند سال به ندرت بارون دیدیم امسال هم خیلی سرد شده هم تا امروز چندین بار بارون باریده فکر می کنم خدا داره جواب حرف اون دکتری که وقتی فهمید اسم شما باران گفت می تونی کاری کنی یزد بارون بیاد رو میده شدت باد به حدی بود که به پشمک های کلاه باران (به قول خودش ) هم رحم نمیکرد سرما و بارش بارون باعث شد که این کابشنو که خاله ت اینا پارسال از فرنگستون برات آوردن امروز افتتاح کنی ...

گاهی خدا رو شکر می کنم که هنوز هم شاعرانی هستند که تو اشعارشون بیتهای نابی مثل بیت زیر  وجود داشته باشه     مثل یک کابوس مارا به رویا می بری پشت ردت تا کجا مارا به هر جا می بری باز هم دعوت به طوفان کن مرا اما بدان من دلم دریاست دریا را به دریا می بری من شبیه یوسفم راه سقوطم چاه نیست  گر بیندازی مرا در چاه بالا میبری   دل خوشم گر دل به غیر از من به هرکس باختی بردنی هارا فقط از سینه ما می بری با همان یک حرکت اول نگاهم مات بود ماتم از اینکه پس از یک عمر حالا می بری مثل یک کابوس مارا به رویا می بری پشت ردت تا کجا مارا به هر جا می بری ترانه سرا : روزبه بمانی   ...

دخترم این روزها پرم از کابوس ,کابوسهایی که تو خواب و بیداری تنهام نمیزارن . نا امنی چیزیه که من ازش میترسم و بخاطرش نگران تک تک مردم کشورمم خصوصا بچه ها و نمیدونم تو این زمانه ی غریب با بلاهایی که سر این کشور داره میاد چه باید کرد عزیزم گاهی فشارها انقدر زیاد میشه که هیچ کس نمیفهمه مقصر اتفاقها کی میتونه باشه و گاهی آدمها بخاطر چیزهای کوچک کارهایی میکنن که زخم حاصل کارشون تا ابد باقی می مونه کودکم این روزها انقدر نگران آینده ت میشم که یادم میره اوست که از همه چیز باخبر و اوست نگه دارنده ی همه موجودات عالم که اگه بخواد شیشه رو کنار سنگ نگه میداره خدایا به مردمم و کودکان امنیت و آسایش و به سردمداران کشورم مردم واری ع...

اینم از یلدای امسال و امروز که ٢١ دسامبر ...

گاهی می پرسم چرا و دچار مقایسه میشم به این فکر میکنم دلیل اینهمه تفاوت چیه و خیلی اتفاقی جواب رو جایی می خونم یا میشنوم  یکی را پای بشکستی و خواندی         یکی را بال و پر دادی و راندی      میدونم همیشه یادمی در حالیکه من فقط لحظات سختی یادتم و عهدی که باهات بستم رو هر لحظه فراموش میکنم ولی خوشحالم با همه ی نادانیم با فضل و داناییت راه رو بهم نشون میدی و ممنونم که دستی که گرفتیش هرگز رها نمیکنی . سپاس بخاطر اینکه همیشه درست به موقع نشونه هات رو بهم نشون میدی    ...